Floorniversum

De verlichte regendans van het Universum

op augustus 15, 2013

Laatst ging ik vallende sterren kijken. Drie avonden achter elkaar. In de hoop dat ik mijn vurige wens om vallende sterren te zien zou kunnen vervullen en de lucht voor mijn ogen op zou oplichten in een poëtisch tafereel. Dat de regendans van het universum gedanst zou worden en haar schoonheid op mijn hoofd zou belanden. Of zoiets.

En daar zat ik dan, om 01:00 ’s nachts. Op avond nummer drie, helemaal klaar voor het spektakel. En toen zag ik het, het wonder waar ik al weken op hoopte, vanuit mijn ooghoek. Ik sprong op, belandde op de bank (kennelijk ben ik best lenig als ik dat wil) wees naar de lucht en slaakte een kreet.

Ik deed een dansje van blijdschap. Op mijn tafel. Want ik? Ik had een vallende ster gezien. Wat een onwijs gaaf. Wat tof, wat super. Ik heb dat gezien. Maar wacht. Maakt die ster nu een looping? Ik onderbrak mijn dansje om nog eens goed te kijken. Niet alleen was mijn ster salto’s aan het maken, er kwam ook nog eens geluid uit, alsof te roepen: ‘Hee randdebiel, ik ben helemaal geen ster, ik ben een meeuw.’

Ik ging maar weer zitten. En nam een slokje thee. En nog maar eentje…. 
Goed… en nu?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: